சாபவிமோசனம்

கருவறை திறந்ததும் காணும் 

கடவுளின் காட்சிபோல் 

உனைக் கண்டதும் 

இதயம் பொங்கிக் கண்ணீராய் வழிய 

ஒருகணம் உறைந்துபோய் 

உன்னில் நான் வேறல்ல 

உன் அன்பின் சிறுதுளி நானென்றுணர்வது 

வெறும் கற்பனையென்றாகுமா என் 

இதயக்கமலவாசனே…

உன்னுள் நிறைந்த அன்பே 

உன் அழகாகப் பொலிகிறதோ…

வார்த்தைகளின்றி 

தொலைந்துபோய்விடடேன் 

எனை மீடடெடுக்க 

என்னால் முடியவில்லை 

ஒவ்வொரு முறையும் 

தவணைமுறையில் எனைத் 

தொலைப்பதுதான் என் சாபமா..

ஆனாலும் இதிலிருந்து 

வேண்டேன் ஒருபோதும் 

சாபவிமோசனம்…

இதயங்கள் பேசட்டும்

நிலவு தோய்ந்த கடற்கரை 

அதில் 

நிலவிலாடிய இருவர் மட்டும் 

அலை கொண்ட கடலும் 

உள்ளோடிய மூச்சும் மட்டுமே 

உயிர்ப்பை உணர்த்த 

ஆயிரமாயிரம் 

ஆண்டுக காதலின் 

ஏக்கமும் தவிப்பும் தாபமும் 

இரு சிலைகளாய் வரித்துவிட 

உதடுகள் பேசவில்லை 

கண்களும் பேசவில்லை 

இதயங்கள் மட்டும் 

பேசிக்கொண்டே இருந்தன 

இன்னும் ஆயிரமாயிரமாண்டுக்

காதலுக்கும் சேர்த்து…